Meulemans moves on the threshold between abstraction and recognisability. Nature is a lasting source of inspiration, but never merely decorative. Organic forms and floral motifs appear alongside grids and structures, creating a field of tension between growth and control, intuition and order.
When the Fog Comes Down invites slow looking. The work does not reveal itself at a single glance, but invites the viewer to move with it, to pay attention to what appears and disappears. Looking thus becomes a form of participation: a shared process of perception between the layers.
Meulemans beweegt zich op de drempel tussen abstractie en herkenbaarheid. De natuur is een blijvende inspiratiebron, maar nooit louter decoratief. Organische vormen en florale motieven verschijnen naast rasters en structuren, waardoor een spanningsveld ontstaat tussen groei en beheersing, intuïtie en ordening.
When the Fog Comes Down nodigt uit tot traag kijken. Het werk ontvouwt zich niet in één oogopslag, maar nodigt uit tot meebewegen, tot aandacht voor wat verschijnt en verdwijnt. Kijken wordt zo een vorm van participatie: een gedeeld proces van waarnemen tussen de lagen.